De beste wijnen uit Samegrelo in Georgië

Samegrelo, ook bekend als Mingrelië, ligt in het noordwesten van Georgië, tussen de Zwarte Zee en de bergen van Svaneti. Het gebied heeft een rijke wijngeschiedenis, maar is tegenwoordig vooral bekend om thee en citrusvruchten. De mogelijkheden van het terroir in Samegrelo zijn nog nauwelijks benut. Juist dat maakt de streek interessant voor de toekomst.

Een eigen cultuur

In de oudheid hoorde Samegrelo bij het koninkrijk Colchis, later bij het Georgische koninkrijk. Van de zestiende tot halverwege de negentiende eeuw was het een onafhankelijk vorstendom. In 1804 werd de regerende vorst een vazal van de Russische tsaar. Later werd het vorstendom opgeheven en bij het Russische Rijk ingelijfd. De Megreelse cultuur, keuken en identiteit zijn nog altijd sterk aanwezig. De bewoners hebben zelfs een eigen taal, het Megreels, en zijn meestal tweetalig. De belangrijkste steden zijn Zoegdidi en de havenstad Poti.

Klimaat en bodem

Het klimaat is vochtig en subtropisch. Warme, vochtige lucht van de Zwarte Zee koelt af tegen de beboste berghellingen, waardoor er veel regen valt. Er zijn twee zones: de vlakke laagvlakte van Colchis tot ongeveer 130 meter hoogte, en de hoger gelegen rivierdalen verder landinwaarts. Langs de rivieren Tekhoera en Abasja gaat het vlakke land over in bergen met kalksteenrotsen.

De bodems bestaan vooral uit krasnozem, een vruchtbare, rode, ijzerhoudende grond die rijk is aan humus. Daarnaast zijn er leem-, klei- en kalkkleibodems. Op de hellingen en in de bergen is er meer kalksteen in de bodem.

Opkomst en verval

In de negentiende eeuw waren de frisse, energieke rode en witte Megreelse wijnen zeer geliefd. De wijnstokken groeiden traditioneel omhoog langs bomen, vaak fruitbomen, en konden indrukwekkende hoogtes bereiken. Die bloeiperiode van de wijn uit Samegrelo was van korte duur. Samegrelo was een van de eerste regio's die door schimmelziekten en daarna door de Druifluis werden getroffen.

Veel inheemse rassen, zoals Chvitiluri, werden vervangen door de Amerikaanse Isabella-druif en andere hybriden. Tsolikouri, Ojaleshi en Mtsvane bleven wel aangeplant. Tsolikouri won aan populariteit omdat de druif beter bestand is tegen schimmels. In de Sovjettijd maakten veel wijngaarden plaats voor theeplantages en fruitbomen. Veel kennis over de inheemse rassen en tradities ging verloren.

Traditie en toekomst

De traditionele manier van wijnmaken lijkt op die in het naburige Goerië. De wijn wordt gemaakt in open kelders in de buitenlucht, met qvevri, hier lagvani genoemd, in de grond. Er zijn geen grote wijnhuizen die in Samegrelo wijn maken. Grotere producenten kopen hier wel druiven bij telers. De kleine boeren missen vaak de middelen en de schaal om zelf wijn te bottelen. Op papier zou Samegrelo met professioneel wijngaardbeheer en voldoende kennis van het wijnmaken zijn oude faam kunnen herwinnen. Een kleine groep enthousiastelingen zet daar nu de eerste stappen in.