De beste wijnen uit Imeretië in Georgië

Imeretië, in West-Georgië, is de op één na grootste en waarschijnlijk de meest gevarieerde wijnregio van het land. Tussen de bergen van de Kaukasus liggen wijngaarden op sterk wisselende hoogtes en bodems, in een vochtig klimaat dat door de Zwarte Zee wordt getemperd. De wijnen worden gemaakt in de churi, het lokale aardewerken vat, met korter schilcontact dan in Oost-Georgië, wat lichtere en frissere wijnen oplevert. Witte druiven als Tsolikouri, Tsitska en Krakhuna voeren de boventoon. Hoewel de regio lang in de schaduw van Kachetië stond en de wijnbouw bij veel kleine producenten nog in ontwikkeling is, is Imeretië een van de meest veelbelovende wijngebieden van Georgië.

Zo'n zeventig procent van Imeretië bestaat uit beboste bergen. De wijngaarden liggen verspreid over de regio, in dalen, uitlopers van heuvels en op hellingen tussen 80 en 800 meter hoogte. De regio ligt tussen de Grote en de Kleine Kaukasus, begrensd door de Likhi-keten in het oosten en de Meskheti-rug in het zuiden. In het westen grenst Imeretië aan Samegrelo.

In de 19e eeuw was Imeretië een handelsroute naar de westelijke havens. De wijn ging vanuit Vartsikhe per trein naar het buitenland. Wijnen van één ras waren zeldzaam; boeren mengden rode druiven zoals Otskhanuri Sapere bij lichte wijnen voor extra kleur. Vanaf de jaren 1870 werden hybride druiven geplant tegen schimmelziektes, maar die brachten mogelijk juist de Druifluis mee, die in 1881 verscheen. Na de overstap op Amerikaanse onderstammen bevoordeelde het Sovjetregime Krakhuna voor wijn in madeirastijl en Tsolikouri en Tsitska voor mousserende wijn.

Het klimaat van Imeretië is gematigd vochtig: koeler en natter dan in Oost-Georgië, met milde winters en hete zomers. De Zwarte Zee tempert de temperaturen, waardoor laatrijpende druiven goed rijpen. Klimaatverandering zorgt voor warmere winters met minder sneeuw maar meer regen. De bodems zijn zeer divers, met vooral vulkanisch moedergesteente en daarnaast zandsteen en kleischalie. In het oosten liggen kalkrijke en gele bodems, in het westen rode bodems en terra rossa. De meeste wijngaarden staan op zware kleigronden die rijk zijn aan mangaan, een belangrijke voedingsstof voor de wijnstok.

De qvevri heet hier churi. Anders dan in Kachetië gaan er weinig steeltjes mee in de churi en blijft het schilcontact beperkt tot de gisting, waardoor de wijnen minder zwaar zijn dan elders. De belangrijkste witte druiven zijn Tsolikouri, Tsitska en Krakhuna. De Chinuri en de Mtsvane worden voor mousserende wijn gebruikt. Bij de rode druiven varieert het van de krachtige, tanninerijke Otskhanuri Sapere tot lichtere rassen als Dzelshavi, Ojaleshi en Aladasturi. Ook vergeten rassen zoals Kundza en Mgaloblishvili krijgen tegenwoordig weer aandacht van wijnmakers.

Imeretië staat al lang in de schaduw van Kachetië. Al in 1898 werd opgemerkt dat de druiven goed waren maar de wijn primitief werd gemaakt. Ook nu is de wijnbouw bij kleine producenten, vaak autodidacte hobbyisten, nog volop in ontwikkeling. Er is zeker perspectief, want de druivenrassen uit Imeretië horen bij de spannendste van Georgië.